حفاظت و رفاه بازیکنان می تواند مسائل ترسناک به نظر برسد، به ویژه برای سازمان دهندگان که لیگ های کوچک یا غیررسمی را اداره می کنند.

در عمل بیشتر لیگ‌های مردمی به حفاظت و رفتار متناسب و با عقل خوب برخورد می‌کنند، بر اساس اینکه چه کسانی در لیگ شرکت می‌کنند و چگونه کار می‌کند.

این مقاله توضیح می دهد که حفاظت و رفاه بازیکنان به طور معمول شامل چه چیزی است و لیگ ها معمولاً در عمل چگونه با این مسائل برخورد می کنند.

این مقاله بر حفاظت و رفاه تمرکز دارد زیرا آنها به طور معمول توسط لیگ های مستقل و مستقل مدیریت می شوند.

اگر لیگ شما به یک تنظیم کننده ورزشی وابسته است یا تحت یک انجمن رسمی فعالیت می کند، شما همچنین باید الزامات مربوط به حفاظت و رفاه را دنبال کنید، که ممکن است شامل سیاست های خاص، نقش های تعریف شده یا بررسی سابقه باشد.

لیگ های مستقل و وابسته اغلب رویکردهای مختلفی را اتخاذ می کنند. هر دو رایج هستند، اما انتظارات می توانند متفاوت باشند.

حفاظت مربوط به حفاظت از شرکت کنندگان در برابر آسیب، سوء استفاده یا رفتار نامناسب است.

در بسیاری از لیگهای فقط بزرگسالان، حفاظت محدود به تعیین انتظارات رفتاری اساسی و مقابله با مشکلات در صورت بروز آنها است.

هنگامی که لیگ شامل بازیکنان زیر 18 سال یا بزرگسالان آسیب پذیر است، حفاظت مهم تر و ساختارتر می شود. لیگ‌های با مشارکت جوانان عموماً باید این موضوع را با جزئیات بیشتری در نظر بگیرند.

مدیریت بازیکنان زیر ۱۸ سال در لیگ ورزشی

در بیشتر لیگ‌ها، مشکلات رفتاری از لحاظ رفاه دغدغه اصلی هستند.

این ممکن است شامل رفتار پرخاشگرانه، آزار و اذیت، قلدری یا رفتار مکرر ضد ورزشی باشد.

بسیاری از لیگ ها به جای سیاست های حفاظتی جداگانه، از طریق قوانین عمومی یا کدهای رفتار، با این موقعیت ها برخورد می کنند.

در لیگ های LeaguePublic، اسنادی که به رفتار یا رفتار اشاره دارد بیشتر از سیاست های رسمی حفاظت ظاهر می شوند و نشان می دهد که بیشتر لیگ ها به جای رویه های رسمی بر تعیین انتظارات تمرکز می کنند.

لیگ هایی که شامل بازیکنان جوان یا جوان هستند بسیار بیشتر احتمال دارد راهنمایی محافظتی یا سیاست های رفتاری ارائه دهند.

این نشان دهنده مسئولیت اضافی است که سازمان دهندگان زمانی که کودکان زیر 18 سال درگیر هستند، بر عهده می گیرند.

لیگ های فقط بزرگسالان احتمال بسیار کمتری دارند که اسناد حفاظت رسمی داشته باشند و در عوض، اغلب بر اساس عقل سلیم، قوانین لیگ و مسئولیت تیم هستند.

در بیشتر لیگ ها، حفاظت یک مسئولیت مشترک است.

برگزارکنندگان لیگ معمولاً انتظارات را تعیین می کنند و به نگرانی ها پاسخ می دهند، در حالی که کاپیتان های تیم مسئول رفتار در تیم های خود هستند.

لیگ‌ها به ندرت یک افسر حفاظت اختصاصی تعیین می‌کنند مگر اینکه نیاز روشنی مانند مشارکت جوانان یا الزامات خارجی وجود داشته باشد.

این امر همچنین می تواند بر نیاز به بیمه تأثیر بگذارد

اکثر لیگ ها رویکردی متناسب به حفاظت و رفاه دارند.

این به معنای تطبیق سطح ساختار با سطح خطر است.

به عنوان مثال، یک لیگ اجتماعی میخانه فقط برای بزرگسالان ممکن است فقط به قوانین روشن رفتار و راهی برای مطرح نگرانی ها نیاز داشته باشد، در حالی که یک لیگ جوانان ممکن است نیاز به راهنمایی کتبی و مخاطبین تعیین شده داشته باشد.

حفاظت بیش از حد پیچیده در زمینه های کم خطر، به جای محافظت، باعث ایجاد سردرگمی می شود.

لیگ ها معمولاً راهنمایی های واضح تری در مورد حمایت یا رفاه ارائه می دهند زمانی که:

این معمولا به تدریج اتفاق می افتد، و نه همه در یک بار.

حفاظت و رفاه بازیکنان مربوط به ایجاد یک محیط امن و محترم است، نه رعایت تشریفات.

اکثر لیگ های مردمی این مسائل را از طریق انتظارات واضح، مداخله آرام در هنگام بروز مشکلات و اضافه کردن ساختار فقط زمانی که واقعاً لازم است مدیریت می کنند.

مهمترین نکته این است که نگرانی ها جدی گرفته شود و به طور مناسب با نوع لیگ مدیریت شود.